Waneer het matriaal een verhaal vertelt.
Wanneer het materiaal het verhaal vertelt.
Soms begint een kunstwerk niet met een idee, maar met een gevoel voor materiaal.
Mijn handen gaan door een ruw oppervlak. Ik voel de structuur, de korrels en de onregelmatigheden. Ik kijk wat het materiaal mij laat zien en vraag me af wat er nog in verborgen zit.
Soms weet ik op dat moment nog helemaal niet wat het uiteindelijk gaat worden.
En juist dat vind ik mooi.
Niet alles hoeft opnieuw gemaakt te worden
Wanneer ik met gevonden materialen werk, probeer ik niet alles glad te maken of te verbergen. Juist de sporen die al aanwezig zijn, kunnen onderdeel worden van het nieuwe werk.
Een kras mag zichtbaar blijven.
Roest hoeft niet verdwenen te worden.
Een onregelmatige vorm hoeft niet perfect te zijn.
Soms is het juist die imperfectie die mij aantrekt.
Het materiaal heeft al een geschiedenis voordat het in mijn atelier terechtkomt. Mijn rol is niet om die geschiedenis uit te wissen, maar om er een nieuwe laag aan toe te voegen.
Het werk ontstaat onderweg ik heb niet altijd een duidelijk beeld van het eindresultaat wanneer ik begin.
Dat vind ik juist interessant.
Tijdens het werken verandert mijn idee. Een materiaal reageert anders dan verwacht. Een structuur komt sterker naar voren. Een stukje gevonden ijzer blijkt ineens precies op de juiste plek te passen.
Dan ontstaat er iets wat ik vooraf niet had kunnen bedenken.
Het werk begint als een verzameling materialen, maar langzaam ontstaat er een geheel.
Het materiaal krijgt een nieuwe betekenis.
Van afval naar kunst.
Wat voor de één afval is, kan voor mij het begin van een nieuw verhaal zijn.
Niet omdat ieder oud materiaal automatisch mooi is, maar omdat ik probeer te kijken naar wat er nog in verborgen zit.
Een materiaal dat zijn oorspronkelijke functie heeft verloren, hoeft daarmee nog niet waardeloos te zijn.
Het kan opnieuw vorm krijgen betekenis en opnieuw geboren worden.
Dat idee ligt ook aan de basis van mijn sculptuur Umarekawatta – 生まれ変わった: opnieuw geboren.
Schoonheid zit niet altijd in perfectie
Misschien is dat uiteindelijk wat mij zo aantrekt in het werken met gevonden materialen.
Ze zijn niet perfect en juist daarom zijn ze interessant.
Hun sporen vertellen iets over tijd, gebruik en vergankelijkheid. Ik hoef ze niet mooier te maken dan ze zijn. Ik wil ze laten zien zoals ze zijn en ontdekken wat er kan ontstaan wanneer verschillende materialen samenkomen.
Voor mij is dat de essentie van mijn manier van werken.
Niet alles hoeft opnieuw gemaakt te worden. Soms hoeft iets alleen maar opnieuw bekeken te worden.
Ingred Vaesen.